Ragnhild sin stad

Eg har sydd mitt første møbel!

2012-01-31T20:38:00.000+01:00

80-talet er tilbake i heimen! Men eg vil påstå at dettemøbelet er finare enn det tilsvarande eg hadde på 80-talet. I alle fall reintfargemessig. Stoffet kjøpte eg på nettet for fleire år sidan. Eg har det igul-/lime-prikkete utforming også. Til fôret brukte eg lerretstoff eg kjøpte på sal for mange år sidan. Det var veldig godt å bruka opp stoff frå det store lageret mitt!

Ja, det er ein saccosekk! Eller sekkestol, om ein vil. Egsydde storleik junior, for møbelet var til veslingen vi skimtar oppi der.

Saccosekken eg hadde på 80-talet, hadde eit ytterlag avsvart skaistoff, og det var umogleg å få det reint kvar gong ein eller annankattunge hadde tissa i han. Usj! Væske vil jo nå inn til isoporkulene uansett,men det er i alle fall mogleg å ta av og vaska det ytste trekket på dennesekken.

Eg kjøpte mønsteret på Stoff og stil, og må seia at eg ikkjevart begeistra for det. Eg har ikkje brukt mønster frå Stoff og stil før sjølvom eg har fleire liggjande i kø. Syoppskrifta var utforma så stikkordsmessig ogufullstendig at eg måtte lesa henne mange gonger for å vera sikker på at eghadde forstått alt. Ikkje var det gode illustrasjonar til, heller. Det var snakk om seks stoffdelar som skulle syast saman x 2 +ein glidelås som skulle syast i, så det var ikkje snakk om avansert søm. Korvanskeleg er det mogleg å gjera det? Eg har null tolmod når det gjeld slikt! Eg har lese og brukt oppskrifter på langt meiravanserte syprosjekt enn dette, der eg forstår kvart eitt ord, så det er jo moglegå få til. (Eg ser no at dei andre oppskriftene eg har frå Stoff og stil, erutforma på den same ordknappe måten. Kjem nok ikkje til å kasta meg over desse prosjekta på ei stund!)

Uansett. Eg er glad for at eg kunne testa ut oppskrifta på fôret,for det er jo ikkje så nøye om det ikkje blir fint. Eg brukte usynlegglidelås, for eg tykkjer det blir finast. Glidelåsen er sydd fast i botnen.

Egkjøpte mange fleire gram med isoporkuler enn det stod i oppskrifta, så sekkenblei kanskje vel full av kuler. Men eg meiner å hugsa at 80-talssekken blei ganske så slapp i fisken etter ei stund, så eg trur ikkje det gjer noko. Dessutan er det bra med polstring når eigaren sjølv både vil hoppa,liggja og sitja i han. Så eg trur eg kan seia meg nøgd med resultatet, trass i ein del irritasjon undervegs.

Heldige biverknader av å skriva nynorsk #2

2012-01-29T21:40:00.001+01:00

For nokre år sidan starta eg ei spalte her på bloggen som eg kalla Heldige biverknader av å skriva nynorsk. Eg byrja spalta med å skriva om at nynorsk er det beste sjekketrikset. Tida er mogen for å skriva det andre blogginnlegget i serien.

Eg blir så utruleg lei av sutring og klaging når det gjeld nynorsk. Den siste veka har det vore ein del sutring, og sjølv om det har ført noko godt med seg, nemleg fleire medlemer til Noregs Mållag, er det viktig at alle vi som har levd i fleire tiår med å skriva nynorsk, får fram alle dei heldigve biverknadene av å skriva nynorsk! Tru meg, det å skriva nynorsk er berre bra! Ein er aldri usynleg. På den positive måten!

Til saka: Eg har stort sett hatt jobbar der det å kunna både bokmål og nynorsk har vore avgjerande for om ein fekk jobben eller ikkje. Og det er jo veldig kjekt, i og med at eg kan skriva både bokmål og nynorsk. Men det er ikkje slike jobbar det skal handla om. Det skal handla om jobbar ein søkjer på der det ikkje blir stilt like strenge krav om språkkunnskapar.

For mange år sidan, medan eg var student, søkte eg på sommarjobbar i helsevesenet. Og eg skreiv sjølvsagt jobbsøknadene på nynorsk (dette var i bokmålsland). Det var særs mange som søkte, så konkurransen var stor, og mange av dei som søkte, hadde dei same jobberfaringane som meg. På den eine plassen eg var på intervju, forstod eg eg hadde ein konkurransefordel som eg ikkje hadde tenkt på før. Eg oppdaga den heldige biverknaden av å skriva nynorsk i jobbsøknader. På denne arbeidsplassen sa sjefen under intervjuet at dei hadde fått inn mange søknader, men at dei la merke til søknaden min fordi eg skreiv på nynorsk! Ho la mykje betre merke til kva eg skreiv, sa ho. Eg hugsar at eg sat på intervjuet og fekk inntrykk av at ho knytte så mange positive assosiasjonar til det å skriva nynorsk at ho blei positivt innstilt til meg. Og det er jo eit godt utgangspunkt for eit intervju! Ein har meir å gå på då. Og eg fekk ein fantastisk sommarjobb.

Eg kan ikkje garantera at det er 100 prosent sikkert at ein får jobbtilbod fordi ein skriv nynorsk, men eg kan garantera at det aldri trekkjer ned. Skriv du bokmål, minskar du i alle fall sjansen for å bli lagt merke til. Med andre ord:

Juksevinter

2012-01-22T23:16:00.000+01:00

Ja, det ser vakkert og vinterleg ut, men mykje av snøen er faktisk falsk, laga av snøkanoner. Eg stod rett ved ei snøkanon då eg tok dette biletet, og det er pga. juksesnøen som virvla rundt i lufta at det ser så disig ut. Men guten er ekte!

Hei, 28. mai 1987!

2012-01-12T22:45:00.000+01:00

Pakkeliste for éi overnatting i telt i hagen:

ei skoøskje med diverse gjenstandar ein kan få bruk for
teikneblokk
minst tre tjukke Donald-bøker
diverse leiker
vekkjarklokke
endå fleire bøker
penner, tusjar og anna teikneutstyr
jojo
Rubiks kube (obligatorisk)

(Jupp, i 2012 ville vi nok ha greidd oss med berre to berbare pc-ar.)

Vi hadde budd oss godt! Berre så synd at det blei så rått og vått og kaldt (slik er det med tøytelt utan botn ...) at ein luska inn i eiga seng etter nokre få timar. Ikkje ein gong ein berbar pc kunne ha hjelpt då.

Eitt år med bading

2012-01-05T22:07:00.000+01:00

2. januar 2011:

5. januar 2012:

Varme pulsvarmarar

2012-01-04T21:01:00.002+01:00

Eg fekk strikka nokre julegåver i år også, men som vanleg gløymde eg å ta bilete av alle. Desse strikka eg to par av:

Dette er supervarme pulsvarmarar, strikka i Eskimogarn. Veldig enkle og raske å strikka!

I oppskrifta var det eigentleg oppskrift på å strikka tomlar, men eg tykte det blei like fint og praktisk utan i og med at garnet er så tjukt og varmt i utgangspunktet. Eg likte godt at midtstykket var rettstrikk, for då sat pulsvarmarane ekstra tett og fint på handa.

Testing. Funka! Oppskrifta fann eg hos Drops garnstudio (her finst det mange oppskrifter på fine pulsvarmarar!).

Godt nytt strikkeår til alle strikkeglade der ute! Og godt nytt år til alle dykk andre også!

Godt nytt år!

2011-12-31T23:41:00.000+01:00

Det er 28 minutt att av 2011, og frå sofaen heime hos mamma og pappa ønskjer eg alle dei fine lesarane mine alt godt for det nye året!

Innpakningstips!

2011-12-22T15:26:00.000+01:00

I fjor byrja eg ein ny trend med å pakka inn julegåver i glossy magasin-sider. Aldri meir skal eg kjøpa vanlege innpakningspapir-rullar! Men i alle fall, i år fekk eg endå ein lur idé. Eg har nemleg dette garnet liggjande, som er skikkeleg fluffy og litt rart raudt:

Limtuben set det heile i perspektiv: Nøstet er stort. Og eg har berre brukt det éin gong, nemleg då eg skulle hekla 17. maiblome tidlegare i år. Men kva er det perfekt å bruka garnet til? Jau, dette:

Som band rundt gåver! Og det blir finare jo fleire rundar ein tek. Det hadde ikkje blitt den same effekten med garn som ikkje er fluffy. Så no har eg både innpakningspapir og band til særs mange gåver. Særs godt nøgd!

Klassisk trøyst tidleg i desember

2011-12-03T11:44:00.001+01:00

Det ular og bles. Regnet piskar mot ruta. Det er mørkt sjølv om det er midt på dagen. Men det var sommar ein gong.

Og det blir sommar igjen!

Gårsdagens "høgdepunkt"

2011-11-22T21:22:00.001+01:00

Hermeteiknmonsteret har slege til! Åstad: Aker sykehus. At det står kjosken på lappen over, oppdaga eg først etterpå. Eg må innrømma at det var hermeteikna som fekk mi fulle merksemd medan eg stod der.

Ein hyllest til poteten

2011-11-21T20:00:00.000+01:00

Nei, det er ikkje eg som hyllar poteten. Denne boka, derimot! Potetboka, med undertittelen Smakebitar av historia til verdas viktigaste knoll (Samlaget, 1993), hyllar poteten på grensa til det reaksjonære. Det er heilt fantastisk. Lat oss sjå.

(Eit lite frampeik: Legg merke til kva ungen heilt fremst går og ber på ...)

Eg hugsar ikkje heilt korleis boka kom i hus. Det er mogleg eg kjøpte henne på sal for mange år sidan. Det er ei bok for barn, så teksten er sjølvsagt deretter. Det er sikkert difor det er så mange samansette ord med bindestrek, også. Det var visst trend ein gong i tida. (Her finn vi bindestrek i ord som "potet-slag", potet-presten", "Andes-fjella", "potet-plante"og "Landbruks-høgskulen på Ås".) Uansett, det er fine illustrasjonar, fine historier og mykje nyttig faktakunnskap om ulike potetsortar.

Men eg merka eg blei ein smule skeptisk då Knut deklarerte høgt frå avsnittet som handla om potetgull. Først, illustrasjonen:

Her ser vi mor, far, barn og potetgullskåla samla framfor tv-en. Mor ser litt hypnotisert ut, og far har kanskje nokre kilo ekstra. Barnet har blikket festa på potetgullskåla. Så her forventar vi jo ein faktatekst om at potetgull ikkje er så veldig sunt. Men neida! I ei potetbok, som hyllar poteten frå a til å, kan ein sjølvsagt ikkje skriva det! Lat oss koma til høgdepunktet i boka, nemleg teksten under biletet:

Ganske fantastisk!!! Eg veit ikkje kven desse engelske forskarane er, og eg tvilar på at dette var vanlege helseråd ein gav i 1993. Eg måtte sjølvsagt googla forfattaren Olav Norheim, og kva fann eg ut? Jau: Han (og illustratøren) fekk Kulturdepartementets fagbokpris for denne boka (eg skal ikkje hetsa dei for det, boka er jo fin). Dessutan har han vore med og skrive manus til Smørbukk. Her er Smørbukk:

Og då er det nærliggjande å spørja: Kva har Smørbukk, eit barn i vekst, mest godt av å eta? Eple eller potetgull? Eller kanskje smør? Ja, ikkje veit eg. Det er lett å bli forvirra, anten ein les kosthaldsråd i 1993 eller i dag.

Fiksetips

2011-11-20T18:00:00.000+01:00

Nøstebloggen er ein utruleg fin blogg! Det er altså bloggen til Nøstebarn, og her er det mykje inspirasjon å finna! Eg likar særleg innlegga med praktiske tips om korleis ein kan reparera og gjenbruka ullplagg. Det er jo ikkje så kjekt å ha ein bunke med øydlagde ullplagg liggjande. Det er faktisk skikkeleg umotiverande å vita at ein må fiksa eit plagg. Ofte er det fordi ein ikkje heilt veit korleis ein skal fiksa det på ein bra måte.

Tryggve fekk for ikkje lenge sidan ei kjempefin ull/silke-trusetrøye (= body), men etter kort tid oppdaga eg eit stygt hòl rett ved det eine ermet. Eg anar ikkje korleis det har blitt til, det er mogleg det er guten sjølv som har klipt, faktisk. Uansett, på Nøstebloggen fann eg mange fine tips. Det endte opp med at eg hekla ein blome (sjølv om det ser ut som eit speilegg), skylte han i rennande, heitt vatn for å tova han litt og deretter sydde eg han fast over hòlet. Eg sydde ikkje fast dei kvite blomeblada, så får vi sjå om dei held seg fine. Eg har ingen før-bilete, men her er etter-bilete, i alle fall:

Lenkje til ullvøl-tipsa.

Om brettebleier og formsydde bleier

2011-11-19T20:00:00.000+01:00

Eg er stor fan av tøybleier. Men det er ikkje slik at alle tøybleietypane passar for alle. Ein må prøva og feila. Og det er nettopp det som er så fint: Ein finn alltid noko som passar fordi valmoglegheitene er så mange. Det er også slik at tøybleiebehova endrar seg etter kvart som ungen veks. Den tøybleietypen som passa då ungen var mini og berre fekk morsmjølk, passar kanskje ikkje når ungen har fylt 1 år.

Som nattbleier treng ein bleier som syg godt, og som er god mot huda. Det er særleg to tøybleietypar som eignar seg godt som nattbleier: brettebleier og formsydde bleier.

Dette biletet tok eg då Tryggve var 6 månader, og her har han på seg brettebleier med ullsperrelag utanpå. Han blei liggjande i opppoverbakke på stellebordet, så dette var inga optimal løysing, som det kanskje er mogleg å sjå ...

Brettebleier er dei bleiene dei fleste av oss hadde på oss på 70-talet. Det er rett og slett eit firkanta tøystykke som ein kan bretta på ulike måtar, og ein kan leggja inn ekstra innlegg dersom det er behov for det. Her skriv Bleieboden om brettebleier. Utanpå brettebleia må ein ha eit såkalla sperrelag som gjer at det ikkje blir lekkasjar. Det beste sperrelaget er bleiebukser i ull som er innsette med lanolin. Grunnen til at det er så bra, er at ull pustar og regulerer temperaturen godt. På biletet har Tryggve på seg ei heimestrikka bleiebukse som sperrelag, og passforma var eigentleg veldig fin.

Fordi Tryggve hadde god appetitt og mykje skulle ut, hadde vi behov for brettebleier med ekstra innlegg, og dimed fekk han altså ein solid stump. Og han blei ikkje mindre av at han hadde bollelår og bollemage som også skulle ha plass. Og det funka altså ikkje optimalt. Han hadde vanskar med å røyva seg, rett og slett.

Ein variant som er i slekt med brettebleier, er formsydde bleier, og dei brukte vi lenge som nattbleier. Brettebleier har same form som eingangsbleier, men dei er laga i bomull, hamp eller bambus og treng difor eit sperrelag, slik som brettebleiene. Her er det Bleieboden skriv om formsydde bleier. (Vi brukte både Mother Ease Sandy´s, Muksut og BabyBeeHinds.) Formsydde bleier gir ein nettare fasong enn brettebleiene, så dei passa fint til Tryggve.

Når det gjeld nattbleier, må eg berre innrømma at der har vi brukt eingangsbleier dei siste månadene. Fysj og føy ... Vi opplevde nemleg lekkasjar med dei formsydde bleiene, sjølv om eg hadde kura ullbuksene med lanolin. Og då byrja vi med eingangsbleier som ei naudløysing, noko vi har halde fram med ... Kanskje det er på tide å testa ut bleier igjen. Eg tek imot tips til gode nattbleier, dersom nokon har det!

Glimt frå livet med tøybleier

2011-11-08T08:00:00.000+01:00

Vi bestemte oss lenge før Tryggve blei fødd at vi ville han skulle bruka tøybleier. Valet var eigentleg ganske enkelt, og eg skal ikkje bruka tid på å skriva om alle dei gode grunnane til å byrja med tøybleier. Det kan du f.eks. lesa om på denne fine tøybleiebloggen. Uansett: Etter over eitt år med tøybleier er konklusjonen ganske enkel: Tøybleier er så bra! I tillegg til at dei er bra for både stumpen og miljøet, er dei fine å sjå på. Og det er slett ikkje vanskeleg å verken bruka dei eller vaska dei.

Det finst mange ulike typar tøybleier, og ein må berre prøva seg fram for å finna ut kva som passar best på ungen. (Vi kjøpte brukte tøybleier på Finn.no Tettinntil.no og Tøybleier.no for å testa ut + nye bleier på Bleieboden.no då vi visste kva vi ville ha.) Vi har stort sett brukt lommebleier og alt-i-eitt-bleier. Desse bleietypane har begge eit vasstett sperrelag ytst, men innmaten er litt ulik. Lommebleier er, som namnet seier, bleier med ein lomme som ein puttar innlegg inni, eitt eller fleire, alt etter kor mykje ungen tissar. Sjekk ut lommebleier på Bleieboden her. Vi har brukt BumGenius og Charlie Banana.

Her demonstrerer Tryggve kor enkelt det er å klatra i ei Charlie Banana lommebleie når ein er 1 år og 2 månader.

Og her viser han at det er null problem å vera 10 månader og rydda når ein går i ei Bum Genius lommebleie.

Alt-i-eitt-bleier (AIO) er bleier som har innlegg sydd fast eller festa med knappar, så ein kan berre ta bleia av og på som ei eingangsbleie. Les meir om alt-i-eitt-bleier på Bleieboden her. Vi har brukt Bum Genius i AIO også, for dei har ein lomme med plass til endå fleire innlegg! Og så har vi kjøpt nokre AIO-bleier frå utlandet.

Her viser Tryggve (10 månader) kor fin det går an å bli bli i ei alt-i-eitt-bleie frå PNP Baby.

Eg kan godt skriva meir om erfaringane våre med tøybleier dersom det er interesse for det. Eg er ikkje vanskeleg å be, i alle fall.

Fortet naturbarnehage

2011-11-06T21:02:00.001+01:00

Sukk, altså. Dersom vi hadde budd i Nittedal, og dersom Tryggve hadde vore stor nok (dvs. over 3 år), ville vi definitivt ha likt at han gjekk i denne barnehagen:
Hæ? Ja, dette er barnehagen! Skogen! Vi var på utflukt der i dag fordi vi var på besøk hos venner som bur like ved, og som har hatt ungane sine der. Dette er ein heilt unik barnehage på alle måtar. Det er rett og slett ein heilt annan måte å tenkja barnehage på enn det vi er vande med.
Det som er heilt fantastisk, er at ungane er ute heile tida!!! Året rundt! Det er ikkje innlagt vatn eller straum der (men dei har eit aggragat som gir lys om vinteren), og det er utedo. Dei to eldsjelene som driv barnehagen, har bygt alt sjølv! Ungane et ute også. Om vinteren et dei innandørs i varmestova til høgre på biletet, eller i denne gammen:

Dei har også ein utandørs grill dei kan sitja rundt og eta (vi skimtar benkene til høgre).

Det er ingen gjerde rundt barnehagen, men ungane lærer seg kvar grensene går: ved steinen der borte, busken der borte og treet der borte ... Tryggve forstod ikkje heilt kvar grensene gjekk, men.

Her ser vi små leikehus/rom dei har bygt. Med himmelen som tak! Tryggve var på hogget, som vanleg.

Ungane er med og mekkar dei også. Dei hadde f.eks. vore med og bygd ei superfin bru (som eg ikkje tok bilete av, diverre). Eg likar at aktivitetane utfordrar førestillingane til oss vaksne om kva som er farleg og passande å gjera for små ungar. (Dei eldste ungane spikkar sin eigen tollekniv, til og med!)

Her er ein fin artikkel om barnehagen som gir eit lite innblikk i korleis dei tenkjer. Dette er oppvekstvilkår eg har stor sans for. Eg veit at dersom eg hadde vore i riktig aldersgruppe, ville eg ha elska og gått i denne barnehagen. (Eller barneskogen, for å vera meir presis.) Og det er eit kvalitetsteikn, for å seia det mildt.

Tilbakeblikk

2011-11-04T23:05:00.003+01:00

Raude roser i kinn

2011-10-30T20:48:00.000+01:00

Spesialbagasje

2011-10-24T20:33:00.000+02:00

Ekorngenser i bruk!

2011-10-16T22:43:00.001+02:00

For nokre år sidan strikka eg denne fine genseren, og eg hadde eigentleg tenkt å gje han vekk, men så blei han liggjande. Etter å ha lege gøymt langt bak i eit klesskåp, dukka han no fram, og vips:

Tryggve er no 1 år og 3 md, og genseren er storleik 1.5 år. Men heldigvis strikkar eg ganske så laust, pluss at Tryggve ikkje er nokon lettvektar, så denne kjem til å passa fint utover vinteren.

Og sanneleg er eg ikkje i gang med endå ein ekorngenser, nemleg denne:

Foto: Drops garnstudio

Men det blir ikkje ein einaste beige tråd her i garden, nei. Ein kan no berre gissa kva fargar eg har gått for ... Elles er det utruleg diggbart å strikka rundfelling, sjølv om eg alltid er super-utolmodig etter å strikka bryststykket, der som regel det fine mønsteret er. Det er jo det som er artig å strikka!

Det er fint at ullsesongen er i gang!

Dagens middagsbord ...

2011-10-06T22:28:00.001+02:00

På menyen i dag stod tomatsuppe med egg + grønsaker og div. resterusk ved sidan av. Grønsakene landa med fine plask i suppa og i alle vassglas, og suppa var ikkje lett å fanga, sjølv om det blei brukt både skei, kniv og gaffel. Sukk, er det fleire som kjenner seg att?

The The

2011-10-05T23:05:00.003+02:00

Eg har ikkje skrive så mykje om musikk her inne. Men i dag tenkte eg det var på tide å skriva om favorittbandet mitt, nemleg The The. Eg har elska The The vilt og hemningslaust og lojalt sidan den første gongen eg høyrde dei i 1993. Det er kanskje litt rart å kalla dei eit band, for eg tenkjer først og fremst på Matt Johnson når eg tenkjer på The The. Han har vore den einaste konstante bandmedlemen sidan 1979, og sidan 2002 den einaste. Han er eit utruleg musikalsk talent som både syng og spelar haugevis av instrument (gitar, keyboard, bass, munnspel ... og sikkert fleire).

Slow emotion replay og Dogs of lust frå plata Dusk var dei første låtane eg høyrde. Eg hugsar at Dogs of lust blei spelt ein del i radioen, og at eg tok opp musikkvideoen frå eit musikkvideoprogram som gjekk på den tida (lukke!). Dette er Slow emotion replay, som eg spelte omatt og omatt i lange tider:

Opp gjennom tida har eg skaffa meg ganske så mange plater, men det dukkar stadig opp nye versjonar av gamle låtar, så eg trur nok ikkje samlinga mi er komplett. Musikken er veldig ulik frå plate til plate, men eg føler likevel at det er noko The The-isk over alle. Det som er så snodig med The The, er at musikken treffer meg midt i hjartet. Eg føler så innmari sterkt at dette er min musikk. Og tekstane er både vakre, triste, sinte, glade og såre. Vanskeleg å forklara, men eg har aldri opplevd det med nokon andre artistar før. Det er så mykje musikk eg blir lei av etter ei tid, men dette blir eg aldri lei av.

Det er typisk The The at songane utviklar seg veldig frå første til siste tone. Dei byggjer seg opp med stadig fleire instrument og nye variasjonar og krumspring. Og det er noko av det eg diggar aller mest. Eg oppdagar stadig nye ting i ein song eg har høyrt ein million gonger. I tillegg har Matt Johnson ei heilt fantastisk røyst som eg aldri blir lei av å høyra på.

Den eine favorittplata mi er Soul mining frå 1983. (Sjølv om alle platene eigentleg er det.) Her er nokre godtbitar derifrå ... umogleg å høyra at dette er 80-talet, i alle fall. (Eg skulle gjerne ha fjerna rammene slik at det berre var ein spelar som synte seg, men korleis får eg til det da?)

Giant:

Uncertain smile:

Og så ein fin ein frå Mind bomb, nemleg Beyond love:

Her er litt meir info frå Wikipedia. Artig å sjå kor mange som faktisk har vore med i bandet opp gjennom tidene!

Maiskolbesesong

2011-10-01T23:06:00.001+02:00

Tryggve driv alltid og stel av middagsmaten min, sjølv om han har ca. den same middagen på asjetten sin. Her ser vi at han får låna masikolben min, i og med at vi ikkje hadde varma maiskolbe til han. Ganske imponerande korleis han greip tak i masikolben akkurat som meg og jafsa i seg akkurat som meg.

Med to maiskolbar blei grepet litt annleis ...

36 år!

2011-09-30T08:00:00.000+02:00

30. september! Datoen gir meg berre trivelege assosiasjonar, sjølv om eg fyller heile 36 år denne gongen. Eg øver meg på å ikkje stressa med at eg nærmar meg 40, men i staden ropa hurra og jubla over at eg har sprada rundt på jorda i endå eitt år.

Her er eg på bursdagen min for fire år sidan. Eg er på fjelltur på heimlege trakter. Og eg innser at både hausten og håret mitt var mykje raudare enn i dag (og håret var eit par meter lengre). Men eg trenar framleis på finaste Krønsj, og dit har eg faktisk tenkt meg i dag når arbeidsdagen er over. Hurra for meg!

Enkle gleder

2011-09-28T21:07:00.001+02:00

Ein kvist. Ein sølepytt.

Boktips for alle under 1 meter

2011-09-26T21:11:00.002+02:00

Noko av det luraste vi gjorde då Tryggve byrja å dra bøker ut av bokhyllene, var å plassera alle barnebøkene i dei tre nedste hyllene. Så no får han herja fritt! I og med at både eg og Knut har arbeidd i forlag og fått gode rabattar på bøker, har det samla seg opp ein del (barne)bøker, for å seia det mildt, så det er mange hyllemeter å boltra seg i. Vi har lagt lammeskinnet på golvet for å gjera det triveleg å sitja og bla i bøkene. Vi har prøvd å laga ein slags lesekrok, rett og slett. Men Tryggve er ikkje så interessert i at vi skal lesa høgt saman med han (enno). Han vil helst bla sjølv i eige tempo, han vil halda bøkene opp-ned, og han vil sitja på dei. Han har også byrja å "rydda" i hyllene ved å flytta bøker frå den eine hylla til den andre. Her kan han halda på og romstera ganske lenge. (Det går også hardt utover alle cd-ane som er plasserte innanfor rekkjevidde, men det er ei anna sak.)

Og dersom du har lyst på bøker som både er fine å dra ut, fine å sitja på, fine og bla i og til stor glede for både liten og stor, kan du melda barnet inn i verdas finaste bokklubb, Blåmann barnebokklubb.

Bæ!

2011-09-21T22:48:00.002+02:00

Den første gongen Tryggve såg ein hund (på t-banen), byrja han å hyla. Den første gongen han såg ein katt (utanfor blokka vår), byrja han også å hyla. Den første gongen han høyrde ein kalkun som vræla, ev. hosta, det var litt vanskeleg å oppfatta (på Nordre Lindeberg gård, tips nr. 1 til alle som bur i Oslo!), skolv han og hyla verre enn nokon gong. Slik kunne eg ha halde fram ...

Han har aldri reagert slik på folk (heldigvis), så det er tydeleg at han skjønar at dyr er noko anna. Vi tenkte at det berre er lurt at han får møta mange (og ulike) dyr, så no har vi heilt medvite teke han med på dyreutflukter. Han har vore på Kampen økologiske barnebondegård fleire gonger (tips nr. 2 til alle som bur i Oslo!), han har fått snakka med katten utanfor blokka vår, han har fått studert hundar på skeptisk avstand, og i dag var han og paps på Hovedøya og såg på sauene. Og no er det etter kvart tydeleg at dyr er stas. Sauene der ute er jo ganske tamme, men likevel. Han peikte, sprang og studerte sauene på nært hald. Og sa kra kra. Så det går rette vegen!

Kjoledraumar

2011-09-19T22:16:00.000+02:00

Aiaiai! For nokre kjolar! Herleg snitt og mønster og nydelege fargar. Kven skulle tru at det er ein gamal mann som har designa dei? Oscar de la Renta er namnet, og etter ein liten surferunde ser eg at dette ikkje er dei einaste fantastiske kjolane han har laga. Surf og sjå sjølv!

Eg har knabba bileta frå Dagbladet.no i samband med skriveri om NY Fashion Week.

Sakana sushi

2011-09-08T21:46:00.001+02:00

I Prinsensgate 2 i Oslo sentrum, ikkje langt frå Jernbanetorget, der trikkar og bussar buldrar forbi, midt blant slitne narkomane, studentar, turistar og menn i stresskoffert på veg til Børsen, ligg det ein bitttteliten restaurant som du aldri i livet kjem til å opna døra til utan at du veit kva som gøymer seg der. Anten du bur i Oslo-området eller er her på besøk: Gå inn den døra! Der kan du nemleg eta kjempegod sushi!

Det er eit triveleg vietnamesisk ektepar som driv plassen. Mannen står på kjøkkenet og lagar sushien, medan kona tek imot bestillingar og serverer. Det er to bittesmå etasjar, og i andre etasje (etter å ha gått opp ei bittelita, superbratt trapp) kan du sitja og sjå ut på alle folka som hastar forbi medan du kjenner deg komplett usynleg for resten av verda. Alle utgåvene av Se og Hør ligg der også, så der kan du oppdatera deg på kjendisar i fred og ro utan at nokon bryr seg.

Då eg var gravid, laga dei sushi som vi (eg og Knut) etter kvart tok til å kalla "gravid-sushi" då vi skulle bestilla, altså sushi som er heilt fin å eta for gravide. Eg trur vi fekk spesialpris, til og med. Ja, og så kjøpte dei til og med inn glutenfri soyasaus (vanleg soyasaus inneheld nemleg gluten) etter at eg spurde om dei hadde det. Fantastisk service!

Bakgrunnen for denne vesle reklamen er at eg las dette oppslaget i dag. Eg blei så utruleg glad og nesten rørt då eg las at vesle, fine, fine Sakana sushi var éin av dei fire resturantane som gjorde det aller best. Så no veit du kva du har å gjera om du er sugen på sushi!

Sko

2011-09-01T23:00:00.000+02:00

Skoene mine er så pene.

Jeg har dem nederst på benet.

Helt nede ved roten

på det det de voksne kaller foten.

De er som de skal være.

Og det glinser veldig vakkert i overlæret.

På beina har man sko.

Ja jeg har faktisk to.

(refreng)
Sko (8x)

Sko kan man bruke til mye.
Helt fra de er nye.
Man kan løpe, gå og snike.
Ingen sko er like.
Noen sko er lange,
andre sko er altfor trange.
Derfor er det veldig viktig kan du tro,
å kjøpe seg riktige sko.

(refreng)
Sko (8x)

Noen folk er barbeinte og
det er de som ikke har noen sko på.
Det kan jo være greit for noen.
Men jeg for min del kan ikke unnvære skoen
Og så finnes en gruppe til forresten,
alle de som bare raver rundt i sokkelesten.
Og de har det jo selvfølgelig greit.
Men de mangler no,
de har jo ikke sko

Sko (41x)

Bare Egil Band (og Tryggve)

September

2011-09-01T22:42:00.001+02:00

Sidan sist har eg byrja arbeida att, og det har vore superfint og moro! Men det har gått ut over blogginga. Plutseleg innsåg eg at det var september, gitt. Når eg ikkje er på jobb, leikar eg med Tryggve. Han spring rundt og er høgt og lågt. Innimellom prøver eg å fullføra eit par strikkeprosjekt, og eg har to syprosjekt på gang også. Pjuh. Korleis får ein til å halda liv i ein blogg når ein har unge/ungar?

Mykje har skjedd sidan september for eitt år sidan, som vi ser.

Vakker grafitti

2011-08-18T22:04:00.002+02:00

I dag vandra eg rundt i dei delane av Oslo eg likar aller best: Kampen og Vålerenga. Og like ved Jordal amfi fekk eg auge på eit gjerde med strikkegrafitti!

Kjempefint! Og namnet på grafittistrikkaren står også, som de ser. Gå hit for å sjå meir vakker grafitti.

I mål med favorittbuksa

2011-08-15T08:00:00.000+02:00

I mai sydde eg denne til Tryggve. Buksa har vore mykje i bruk i sommar. Så då kjøpte eg endå meir av det tynne cordfløyelstoffet for å sy ei bukse til. Denne gongen kjøpte eg stoff i ein mosegrøn farge. Og eg sydde gule lappar på knea – denne gongen trefte eg litt betre med dei, dvs. det blei ikkje legglappar, men knelappar.

Eg tykkjer det artig å sy med kontrastfargar her og der, sånn som då eg festa lappane.

Det blei gult skråband. Eg byrjar å bli flinkare til å sy i svingar no! Og knappane gjekk det også betre med.

Eg strauk også på denne søte ugla på bringa:

... men ho byrja losna allereie etter ein vask, diverre. Nokon som har triks for å få sånne figurar til å sitja fast skikkeleg? Det var lim på baksida, så det var jo berre å stryka over med strykjernet?

Buksa i bruk:

Eg skal definitivt sy fleire bukser! Men det blir ikkje fleire til Tryggve denne sesongen. I går måtte vi nemleg fram med ulla ... så ullsesongen er rett rundt hjørnet.

Med vest blir det fest!

2011-08-14T10:00:00.000+02:00

Eg strikkar og syr mykje til Tryggve. Likevel er det ekstra stas når vi får noko heimelaga frå andre. På 1-årsdagen sin fekk Tryggve ein heimelaga vest av vesle Rafael på 4 månader. Det er mor til Rafael som har hekla vesten, og han sat perfekt! Vest er kanskje ikkje så mykje i bruk lenger. Det er litt 70-tals, føler eg. Men med vest blir det fest, meiner no eg. No har eg sett meg ut fleire fine strikkeoppskrifter på vestar i ull, så eg trur heilt bestemt at eg må strikka ein vest til vinteren.

Buksa han har på seg, sydde eg i mars og har vore mykje i bruk i sommar. Kult at ho framleis passar!

Kjolekupp til 149 kr!

2011-08-13T14:29:00.002+02:00

På Fretex i Lillestrøm hang denne kjolen i døropninga og ynskte meg velkommen. Det var kjærleik ved første blikk, og eg kryssa fingrane for at han passa. Og som de ser, han sat som eit skot! Lukke! Kjolen er utruleg behageleg å ha på. Materialet er 100 prosent polyester, men det kjennest ikkje slik ut. Kjennest meir ut som silke. Lett og ledig svingar kjolen seg rundt kroppen min. På den litt falma merkelappen står det "Tori Richard. Honolulu." Eg googla merket, og det finst framleis! Ser også at gamle kjolar i dette merket er prisa ganske så høgt på diverse nettbutikkar. Heldige meg som fekk kjolen til 149 kr!

Eg elskar utringinga, og eg elskar ryggen. Og eg likar blomane, sjølvsagt. Og fargane. I ein slik kjole kan eg tolerera å snubla i legoklossar og skrot og rot dagen lang.

Note to self: Kjolekuppa gjer ein ikkje i hovudstaden.

1988

2011-08-12T10:00:00.060+02:00

Det er tid for litt historie- og geografiundervisning. Eller heimstadlære, om ein vil. Dette er meg og bror min 22. mai 1988. Eg har på meg det som var yndlingskleda mine i lang tid. Dei blei heilt tynnslitne til slutt. Bror min sydde den blå joggebuksa på skulen. (Eg sydde ei lilla ei.) Eg hadde veldig raudt hår, og sjølv om det alltid var langt, sa eg at eg sparte til langt hår. Eg drøymde om å ta permanent, men sidan foreldra mine ikkje forstod poenget med "krokete hår", måtte eg i staden fletta håret i våt tilstand og sova med flettene om natta. Men sidan eg ikkje vaska håret/dusja så veldig ofte på den tida, hadde eg stort sett bølgjer i håret på søndagar (laurdag = laugardagen, naturleg nok). Så dette biletet er nok teke på ein søndag. Og det stemmer også ganske bra med at vi på søndagar ofte reiste på båttur. Biletet er nemleg teke på Smøla (ein liten båttur unna barndomsheimen) – som stort sett er kjend for å vera ei særs flat og vindfull øy. Så der var det veldig enkelt å få fluffy hår, i tillegg til liksom-permanenten! Lukke!

Arv

2011-08-11T10:00:00.015+02:00

Eg og Tryggve

Eg og mamma

Nostalgi

2011-08-10T21:58:00.000+02:00

Eg har eigentleg mykje å blogga om på syfronten for tida, men akkurat i dag er eg i det nostalgiske hjørnet og har berre lyst til å visa fram dette fine biletet av hunden vår Jampa, meg og busserullkledde mamma frå 1977.

Fascinasjon

2011-08-06T22:19:00.000+02:00

Då eg var lita, blei eg alltid fascinert av blokker. Tenk å bu så høgt over bakken! Og dela bygget med mange andre! Eg voks opp på ein bitteliten plass, og der hadde alle sitt eige hus. Med hage. Som på så mange andre små plassar. Her om dagen var eg og Tryggve i Groruddammen og bada. Ved t-banestasjonen på Grorud kan ein sjå denne monumentale blokka. For eit byggverk! Dei mange ulike gardinene og dei kvadratiske figurane i kombinasjon med lyset frå sola laga så fint mønster i den fine sommardagen. Kven er alle folka som bur i denne blokka? Korleis ser byen ut frå vindauga høgast oppe? Eg merkar at eg framleis lèt meg fascinera.

På bærblukking i Bærum

2011-08-04T22:23:00.000+02:00

Eitt heitt tips no i desse bærtider, dersom du ikkje har hage med bærbusker, er å reisa til ein gard der det er sjølvplukk av bær. Du kan sjølvsagt kjøpa bær i butikken også, men det å plukka sine eigne bær er hakket meir stas. Ferskare bær får du ikkje! Dessutan er det ein fin aktivitet å ta med ungane på. Eg gler meg til eg kan ta med Tryggve på bærplukking! Uansett, i går reiste eg og Eva Marie på sjølvplukk av bær i Bærum. Nærare sagt til Vestre Frogner gård.

På garden dyrkar dei jordbær, bringebær, solbær, rips, kirsebær, eple, pærer og plommer, og alt er til sjølvplukk! Ein kan også bestilla og få andre til å plukka for seg. Her var det kilometervis med bringebærrankar. For ein rikdom!

Vi plukka bringebær. Fleire kilo.

Og solbær. Også fleire kilo. Vi lånte sånn beredings til å plukka solbæra oppi. Veit ikkje om det er mogleg å sjå det, men bæra var gigantiske!

Vi plukka og plukka, drakk kaffi og vatn og åt eit par bær ... Det skulle definitivt ha vore fleire der og plukka, for mange av bringebæra var overmodne.

Det er rart, men med ein gong bær hamnar på kjøkkenbenken, kjennest dei ikkje like søte ut som i bæråkeren. Men eg lèt meg ikkje lura. Eg brukar minimalt med tilsetjing av søtsmak når eg lagar syltetøy. Eg likar bærsmaken, ikkje sukkersmaken. Då eg rørte bringebærsyltetøyet, brukte eg berre fruktose og sukrin. I solbærsyltetøyet kokte eg inn litt sukker i tillegg til fruktose og sukrin. Og eg smakar meg fram til eg er nøgd.

Resultatet av tre timar med bærjakt:
2 beger med solbær naturell (til smoothie og sånn)
2 beger med bringebær naturell (til smoothie og sånn)
5 glas med solbærsyltetøy
3 beger med rørt bringebærsyltetøy

Og så kjøpte eg ei flaske med heimelaga eplesaft (utan sukker), som smakte fantastisk!

Bringebærsyltetøy som prøver å gå i eitt med omgjevnadene for å ikkje bli oppdaga. Umogleg! Moms!

Fint med litt hjelp ...

2011-08-01T09:00:00.000+02:00

Fin helg

2011-07-31T21:16:00.000+02:00

Laurdag:

Søndag:

Blomehav

2011-07-25T22:11:00.000+02:00

Tom for ord

2011-07-24T21:52:00.000+02:00

Alle tankane mine går til dei som har blitt råka av det forferdelege som har skjedd på Utøya og i Oslo.

To superfine barnebøker

2011-07-20T10:00:00.002+02:00

Då eg var i Bokbyen i Fjærland for nokre dagar sidan, kom eg over to fine barnebøker. Den eine boka hadde eg aldri høyrt om før:

Det er ei omsett bok om eit epletre, og teksten har diktform. Eg likte så godt tittelen på boka, men aller best likte eg illustrasjonane. Dei er heilt fantastiske:

Eg har ikkje lese boka enno. Dersom teksten er sånn passe, har eg lyst til å klippa ut nokre av illustrasjonane og ramma dei inn.

Og så kjøpte eg denne boka, som er ganske så dramatisk og har superfine, litt skumle illustrasjonar:

Her er ei fin bokmelding av boka.

Frå ei ungkarsleilegheit på 70-talet

2011-07-19T11:00:00.001+02:00

I går fortalde eg om denne herlege boka. Eg skreiv at språket i boka er heilt fantastisk, og det ser vi eit godt døme på i utdraget nedanfor av ein reportasje om ungkaren Tron Bach som har fått hjelp til å pussa opp kåken sin. LES!

Det første avsnittet minner meg om ein kontaktannonse. Hehe. Og vi skjønar at fargerikt interiør var i vinden med formuleringar som "utrivelig standardgrå på samtlige vegger" og "halvslitt gråspettet vinyl". "Supperøde fliser" var visst heller ikkje så bra, av ein eller annan grunn. Eg veit ikkje om dei greidde å pussa opp slik at den makabre utsikta til nabogarden forsvann, men.

Ungkaren er ikkje heilt fri for damebesøk. I den oransje dusjen står det nemleg eit ikkje namngjeve kvinnemenneske:

På biletet nedanfor ser vi det same kvinnemennesket saman med ungkaren (med pipe i handa) i "oppholdsrommet". Det står at han hadde ønskje om å "fråtse i reoler", og det ser jo ikkje så verst ut. Det var visst vanleg å sitja med kvart sitt headset og høyra på den same musikken. Det ser vi nemleg på fleire bilete.

Her er ungkaren på det vesle kjøkkenet sitt, der han står og lagar seg mat ved hybelkomfyren:

Eg diggar dei gule koppane! Synd det ikkje er bilete av taket, for det det blei malt gult, står det.

Eg blei så nyfiken på denne "hotellfagstuderende" Tron Bach at eg måtte googla for å finna ut kva han gjer på i dag. Og sanneleg fann eg han ikkje! Han har ikkje forandra seg mykje, bortsett frå at han heilt sikkert ikkje lagar mat ved ein liten hybelkomfyr lenger. Ikkje så overraskande at han er hotelleigar, kanskje. Hoho.

Lurar litt på kvar dama med krøllene er.

70-talet rular!

2011-07-18T21:15:00.000+02:00

Alle bør vitja Bokbyen i Fjærland ein gong (eller mange gonger) i løpet av livet. Vi ferierer like ved for tida, så her om dagen køyrde vi ein oss ein tur. Og for nokre kupp eg gjorde! Eg kjem til å presentera bøkene og innhaldet i dei i fleire bloggpostar. Det største kuppet var denne boka frå 1974:

For det første er det fantastiske foto som dokumenterer godt korleis ein 70-talsheim såg ut. Det er reportasjar om korleis ein kan pussa opp huset eller leiligheita, korleis ein kan innreia, korleis ein kan bruka fargar, osb. For fargar var det mykje av på 70-talet. Og det er nok difor eg er så glad i denne tidsepoken. For det andre er språket heilt fantastisk. Eg tenkte å dela nokre av godbitane.

Sjekk desse fargesprakande heimane:

Oransje, gult og blått! Herleg!

Og sjekk: Reklame for vaskar i alle slags fargar!

IKEA-reklame fanst også på 70-talet:

Det var trongt om plassen på 70-talet. Det er denne vesle (og ekstragavante) hybelen eit godt døme på:

I morgon kjem det endå ein godbit frå boka!

Gras mellom tærne

2011-07-16T12:08:00.001+02:00

Endeleg!

2011-07-14T22:21:00.000+02:00

1 år!

2011-07-07T12:30:00.001+02:00

Hurrraaa! I dag klokka 12.30 er det eitt –1!– år sidan denne vesle finingen kom til verda. For eit år! Eg er mållaus.

Kontrastar

2011-07-06T21:21:00.001+02:00

Rett ved Ullevål sjukehus ligg ein gigantisk gravlund. For eitt år sidan i dag parkerte vi bilen like ved og gjekk (dvs. eg vagga) gjennom gravlunden i skuggen av dei skyhøge trea, medan vi gløtta på gravstøttene for å sjå om vi såg nokre fine gutenamn på vår veg. I bygget bak der ligg fødestova der veslingen blei fødd dagen etter.

Dette var juni

2011-07-04T22:54:00.000+02:00

Godt å vita

2011-07-03T21:14:00.001+02:00

I desse stillesitjande, regnfulle sommardagane er det greitt at Husmorboka kan gje råd om korleis ein ikkje bør sitja.

Eg er jo ikkje direkte usamd i at dette kan vera uheldige sitjestillingar. Men: Når ein strikkar eller les, bør ein slanga seg i ein god sofa eller sofastol og ikkje sitja på ein pinnestol og pinast. I alle fall dersom ein skal sitja veldig lenge.

Ting eg brukar/må ha kvar dag

2011-07-01T19:16:00.001+02:00

Gode Ullevål universitetssykehus

2011-06-30T11:30:00.000+02:00

For akkurat eitt år sidan hadde eg lite uhell på den eine doen på svangerskapspoliklinikken ved sjukehuset dykkar. Nærare sagt på doen der lyset i taket aldri blei skifta, men berre stod og blinka (eg sa ifrå om lyset mange gonger, men inkje skjedde). Det var sjølvsagt ikkje med vilje, men eg burde kanskje ha sagt ifrå om uhellet. Eg skjønar ikkje heilt kvifor eg ikkje sa noko. Kanskje fordi eg ikkje hadde store voner om at noko ville skje (sidan lyspæra aldri blei skifta). Eller kanskje fordi eg fekk ein smule sjokk av å sjå og kjenna kva den store kroppen min var i stand til å utføra. Eg skvatt i alle fall noko inni granskauen då det vanvittig høge smellet kom, der eg sat under det blinkande lyset og ante fred og inga fare (eg prøver ikkje å skulda på lyspæra, altså). Eg var superhøggravid og vog nærare 90 kg på dette tidspunktet, men eg vel å tru at det ikkje berre var vekta av meg som kunne til at det skjedde. Men eg var vel den utløysande faktoren.

Det er kanskje litt seint å seia ifrå om dette, men eg vil tilrå at de investerer i doringar i eit litt kraftigare materiale. I alle fall på akkurat denne poliklinkikken. Og så håpar eg at lyspæra i taket har blitt skifta.

Beste helsing
ein tidlegare flittig brukar av toaletta ved Svangerskapspoliklinikken

Sommardokumentar

2011-06-29T19:37:00.000+02:00

Eg har vore i barndommens paradisiske omgjevnader i litt over ei veke no. Vi har ete ute på verandaen berre éin gong. Og vore på berre éin båttur. Og vore på Bugasætra berre éin gong. Jepp, få uteaktivitetar. Det har nemleg regna og regna. Og regna. Då er det fint å ha kamera. For motiv er det over alt, same korleis vêret er. Så eg klagar ikkje.

Og soundtrack for late sommardagar er sjølvsagt sommarspelelista til Glamourbibliotekaren.

Om å bera barnet sitt

2011-06-26T09:00:00.008+02:00

– Det er praktisk, koselig, og barna roer seg uten gråt. Ikke rart at stadig flere oppdager fordelene ved å bære barna sine tett inntil kroppen.

Det og meir til om å bera barnet sitt kan ein lesa i denne superfine artikkelen som stod i Dagsavisen her om dagen. Der står eigentleg alle dei gode argumenta for å bera ungen sin.

Eg/vi har berre gode erfaringar med å berre poden i beretøy. Då han var sånn ca. 3 månader, kjøpte vi eit vevd beresjal. Om kveldane, då han kunne vera uroleg og sutrete, knytte eg han fast på magen i sjalet. Då roa han seg fullstendig, la hovudet sitt inntil brystet mitt. Og sovna. Det var heilt magisk medisin! Eg brukte alltid knytinga som vi ser på biletet under (frå oktober 2010). Då eg møtte folk ute, sa dei alltid at dei tykte det såg så komplisert ut å knyta. Men det er det faktisk ikkje. Det er veldig enkelt å læra seg. Eg fekk gode instruksjonar av dei som arbeider på butikken Bæreglede, og eg lærte mykje av å sjå snuttar på Youtube.

Då vi reiste til Spania i november, tok vi ikkje med oss vogn. Det var heilt fantastisk å sleppa å drassa på vogna. Vi hadde berre med oss beresjalet + meitai, som vi også hadde kjøpt på det tidspunktet. Det blei litt tungt å bera guten på magen då vi gjekk på lengre turar, så då var meitai veldig fin til å bera han på ryggen med. Meitaien blei stødigare, på ein måte.

Dette er i Malaga, og poden sit godt plassert og søv på ryggen til pappan. Det var smale fortau, fullt av folk og brusteinar over alt. Dersom eg var baby, er eg ikkje i tvil om kva eg ville ha valt som framkomstmiddel.

Det gjekk også fint å ha guten sovande i meitai på magen. Når som helst, faktisk!

Vi har eigentleg slutta å bruka både sjal og meitai. Veslingen er ikkje så liten lenger. Han er 13 kg og snart 1 år. Og då fann vi ut at det som var stødigast å bera han i, var beresele. Vi kjøpte nettopp ein Manduca beresele som er supergod å bera i. Det er som å bera guten i ein god, anatomisk tursekk der vekta ligg på hoftene. Og guten diggar framleis å vera tett inntil oss. Dersom han er hyper eller uroleg, roar han seg tvert når han blir boren.

Her er vi på tur i marka i går.

Ein treng sjølvsagt ikkje å kjøpa så mange beretøy dersom ein vil bera babyen sin, men dei ulike beretøya har ulike fordelar. Det eg likte best med sjalet, var at poden blei så tett omslutta meg. Det var nesten som å vera gravid att. Meitaien var stabil, men eg tykte selane gnog noko innmari på skuldrene etter kort tids bering då poden blei større. Bereselen gir ingen gnagsår og er enkel å ha på. Dessutan blir vekta veldig godt fordelt. Det finst også spedbarnsinnlegg i han, så han kan brukast frå ungen er ganske så liten. Eg ville nok ha valt vekk meitaien dersom eg skulle ha kjøpt meg beretøy på nytt.

Ei oppsummering av beretøya våre, som vi alle kjøpte på Bæreglede:

Vevd sjal: Zara

Meitai: Tettitett

Beresele: Manduca (limited edition)

Hugs å handla heime!

2011-06-25T19:17:00.000+02:00

Dette er Konrad:

Det var Konrad som starta butikken i bygda der eg voks opp. Her står han bak kjøpmannsdisken sin og poserer sånn halvvegs for fotografen, dvs. pappa, ein gong på 60-talet. Han stod bak disken sin då eg var lita også. Eg hugsar han godt.

I dag er det ikkje butikk i bygda lenger. Han blei lagt ned for eit par år sidan. (Først blei posten lagt ned, så skulen, så butikken. Som i så mange bygder.) Etter at butikken forsvann, tykkjer eg det er heilt annleis å koma heim på ferie. Ikkje berre er det kjipt å køyra 10 km i staden for å gå i fem minutt for å handla dasspapir & co. Men det har blitt så stille her. Sjølv om det var fem minutt til butikken, måtte eg av og til rekna med å bruka tre kvarter. Ein trefte nemleg så mange folk ein måtte slå av ein prat med! – Både på butikken og på vegen. Dessutan måtte eg stoppa og ta bilete av blomane i vegkanten, eg måtte lesa oppslaga på butikken, eg måtte telja kor mange båtar som låg i hamna, og eg måtte snusa inn sjølufta. På butikken kjøpte eg alltid litt meir enn det som stod på handlelista, som eg tok med tilbake til Oslo. Fordi eg visste at det var viktig å få opp omsetninga. Eg kjøpte symaskinnåler, stoppenåler, hårstrikk, te, postkort og sokkar.

No når eg møter folk på vegen, seier alle kor trist det er at butikken er vekke. Og ja, det er trist. Ein butikk er ikkje berre ein butikk. Det er eit sosialt møtepunkt, det bind folka på staden saman. Utan butikk kjem det heller ikkje båtturistar hit lenger, heller, og det blir mindre liv og røre. Og det er i alle fall ikkje attraktivt å busetja seg på ein plass der butikken er vekke.

Eg ser kor utruleg viktig det er å stø opp om den lokale butikken sin. Ikkje berre i bygder, men i byar også. Der vi bur i Oslo, er det ein Rimi-butikk 2 minutt unna. Det er ikkje ein kjempestor butikk, men han har det aller meste vi treng. Og det er ikkje akkurat sjeldan vi har spurta bort 1 minutt før stengetid for å kjøpa noko vi har gløymt. Det er ein stor Meny 10 minutt unna. Alltid når eg er der, passar eg på å kjøpa det dei ikkje har på Rimi. Og så handlar eg resten på Rimi. Fordi eg elskar nærbutikken min. Og vil at han skal leva.

2. juli er den nasjonale "Hugs å handla heime-dagen". Eg vil oppmoda alle om å bli meir medvitne om å handla heime i staden for å kjøpa alt ein treng på ein større butikk som uansett vil overleva. Les meir om kampanjen her! Der kan du også skriva under på at du lovar å handla heime.

På syplanen

2011-06-22T08:00:00.001+02:00

Eg hadde liksom tenkt å sy litt sjølv om eg ikkje er heime ved mi eiga symaskin for tida. Vi får sjå korleis det går. Her kan vi skimta stoffa eg plukka med meg på reisa. Eg pakka sysakene i den fine pungen med Småfolk-mønster som eg har kjøpt av Gunn som driv Maganda. Får i alle fall sylyst når eg ser på dette!

Graslauk!

2011-06-21T22:00:00.000+02:00

Å, eg skulle ønskja eg hadde ein hageflekk der det voks graslauk tett i tett! Kvar dag går mamma ut med ein skarp kniv i handa, ut i det grøne havet, og skjer av ein diger bunt med graslauk. Bunten blir klipt opp i små lengder, akkurat passe lange nok til å strø over ei brødskive med f.eks. leverpostei på. Eller kvitost. Eller kva som helst, eigentleg. Det er utruleg godt! Eg har enno ikkje smakt den lilla blomen som veks på toppen av graslauken. Det verkar så barbarisk å eta han. Men han skal visst smaka godt han òg.

Traktoren er parkert

2011-06-19T20:24:00.000+02:00

... og barndomsheimen har blitt erobra. Kven treng leiker når ein har eit heilt hus å utforska?

Nytt til veggen

2011-06-16T23:11:00.000+02:00

På Epla er det så utruleg mange fine seljarar! For kort tid sidan kom eg over illustratøren going Danish, og no har eg kjøpt desse fine trykka som eg tenkte å få opp på eine stoveveggen (sjølv om veggen er laga av mur, og det er skikkeleg, skikkeleg demotiverande å tenkja på at eg skal få noko til å hengja fast der).

Fargane og stilen er akkurat etter min (retro) smak, og bileta skal få hengja ved sidan av kvarandre, tenkte eg. Sjå dei andre fine trykka her.

Biletkavalkade: Øvre Årdal

2011-06-14T20:12:00.000+02:00

Biletkavalkade: Jostedalen

2011-06-13T23:24:00.003+02:00

Først blei eg sjuk, og så var vi på Vestlandet. Difor har det vore lite blogging her den siste tida. Trass i regn og regn og atter regn (og litt sol): Vestlandet var og blir ein favoritt. Nærare sagt Jostedalen og Øvre Årdal. Her kjem ein liten biletkavalkade frå Jostedalen. Øvre Årdal kjem. Og elles: Eg har skrive om Jostedalen før, både her og der, og som forklarer godt kvifor dette er ein favorittdal.

Solbukse i bruk

2011-06-04T23:58:00.000+02:00

I fjor sydde eg denne søte babybuksa. Eg sydde i storleik 1 år og var ganske spent på om ho ville passa til Tryggve. I dag var det fantastisk fint vêr, så det var dagen for å sjekka det.

Og hurra! Buksa passa! Endeleg eit plagg eg har laga til han som ikkje er for lite!

Den fine t-skjorta (med stilige seglbåtar) fekk han då han blei fødd og har berre lege i klesskapet og venta på sommaren. Ho passa jo ganske så bra til buksa. Eg har lyst til å sy fleire bukser, men eg har så mange andre syprosjekt på planen, så det blir nok ikkje tid til det.

Det var dagen for å investera i solhatt! Og hatten var jo prikken over i-en.

Mette Møller

2011-06-03T22:57:00.000+02:00

Eg berre elskar kjolane frå Mette Møller. Snittet, fargane, stoffkombinasjonane, detaljane. Det er så enkelt, men likevel elegant. Eg har aldri kjøpt nokon kjole derifrå, men ein dag skal eg gjera det. Eg har lyst på denne:

og denne:

og ikkje minst denne:

Og så denne da:

Sukk og sukk altså! Det er bra eg ikkje er rik. Sjekk ut kjolar og andre godsaker her.

Mine nye vener

2011-06-02T20:57:00.000+02:00

– Det er nok husmoreksem! sa ho på apoteket då eg viste henne utslettet på hendene mine. Med baby i hus er hendene mine mykje meir i kontakt med vatn og såpe enn nokon gong før. Så kva er løysinga på det, bortsett frå handsåpe utan parfyme og anna drit + handkrem? Jau, desse:

Apoteket selde dei for usle 34 kr, og dei er visstnok svært godt eigna for dei som har sarte hender, allergiar o.l Dei er supermjuke inni. Så no kan eg vaska kjøkkenbenken, komfyren, plukka opp matbitar frå golvet, setja inn i oppvaskmaskina, vaska golv i kokheitt vatn ... utan at hendene mine er i kontakt med vatn ein million gonger. Eg burde sikkert ha skjønt for lenge sidan at dette var lurt. Så i går då eg svinsa rundt med desse på hendene, og blei så begeistra at eg like godt vaska badet med det same (sjølv om det var midnatt), kjende eg meg som ei skikkeleg husmor.

For eitt år sidan ...

2011-05-31T23:50:00.000+02:00

... sat eg ute på verandaen med stor mage og arbeidde. Voksduken var gul og ny, og blomane blømde.

Status eitt år etter: Det er regn, surt og kaldt, og verandaen har enno ikkje blitt brukt. Den gule voksduken har blitt heilt lys etter å ha hengt ute heile vinteren, blomane har tørka inn for lengst, og ingen nye er enno planta ut. Den store magen har blitt erstatta av ein liten fining som pilar rundt i kåken (inga dum erstatning).

No kryssar eg fingrane for sol, slik at eg kan shaina verandaen. Eg skal starta med å plassera den vesle finingen i badebaljen der det er mest lort og rusk og la han herja i vatnet i velkjend stil. Og vips har eg godluktande og reint verandagolv. Det er i alle fall ein start.

Om magekjensle

2011-05-29T22:53:00.001+02:00

Det er så mykje ein ikkje veit når ein blir mor for førstegong. Så ein kjøper bøker. Ein låner bøker. Googlar og surfar. Ein spør venner med baby. Einspør på helsestasjonen. Ein vil så gjerne vita kva som er riktig å gjera ogikkje. Ein er redd for å gjera feil.

Eg hugsar at alt var veldig skummelt i starten. Heile tidalurte eg på om det vi gjorde, var riktig eller ikkje. Etter 10.5 månad er eg noklar for ei oppsummering: Det viktigaste eg har lært, er at det ikkje finstfasitsvar på alt. Særleg når det gjeld svevn og korleis ein skal få ungen til åsovna og sova.

Eg har funne ut at ein kjem langt med magekjensla. Ellerintuisjonen, om ein vil. Instinkt. Når poden vaknar om natta og byrjar reisaseg i senga, babla og styra på (noko som ofte skjer for tida) – i staden for åtenkja: Å nei, kva meiner fagfolket er riktig å gjera her? Kva gjer alle andre i ein slik situasjon? – tenkjer eg: Ut ifrå korleis eg kjenner denne fine veslingen, kva er det han vil no? Viss det var eg som gjorde det same, kva ville eg då ha likt? Det erjo ikkje alltid så lett å vita kva svaret er, men ofte heng løysinga saman medmagekjensla mi. Og magekjensla mi seier ofte: Ta han opp! Ver nær han! Så dåfår han liggja i senga vår. Og rulla rundt på meg (medan eg latar som om egsøv) til han sovnar med hovudet på magen min. Eller han får pupp dersom detkjem mange misnøgde lydar. Resultat: nøgd baby og nøgd mor. (Og nei, eg trur ikkje at han/vi då kjem til å halda fram med å gjera dette til han blir 10 år.)

Det interessante er at enkelte fagfolk og magekjensla miikkje er einige. Ein kan berre la ungen skrika om natta. Ein bør ikkje ta han opp om natta. Og ein bør for all del ikkjegje ungen pupp om natta når han får fast føde på dagen.

Magekjensla mi fortel meg at sonen min blir trygg og roarseg når han får nærleik. Anten det er i beresjal eller i same seng som mor ogfar. Eg har møtt så mange mødre i løpet av desse månadene som er så redde for ågjera det motsette av det ”alle andre” seier. (Dette gjeld ikkje berre soving,men veldig mange andre ting også.) Så om du er nybakt mor for første gong ogles dette: Slapp av! Magekjensla mifortel meg at det sjeldan blir feil når ein gjer det ein kjenner er riktig ågjera.

Dette er ei veldig fin bok om svevn, og som magekjenslami likar. Bør særleg lesast av helsesystre og alle andre som gir råd til kunnskapstørste mødre og fedre.

Tryggve der han sovna aller fortast og best då han var tre månader gammal: i beresjal på magen min.

Ein ny oransje favoritt

2011-05-28T14:32:00.000+02:00

Den vesle finingen i huset er ganske så stor og god. Gong på gong opplever vi at kjøpebukser er alt for smale eller for korte i livet. Dessutan brukar han tøybleier, og det gir litt større bleiebak enn med papirbleier. Men NO har eg funne ein ny favoritt. Eg har sydd ei snikkarbukse i diggbart oransje stoff (tynn cordfløyel) frå Stoff og stil. Eg trur det var storleik 2 år (frå den fantastiske boka Barnetøj du selv kan sy), og her er det god plass til å boltra seg i. Det er sjølvsagt nesten umogleg å ta bilete av hovudpesonen sjølv. Han er stadig på farten, som de ser. Og då passar det jo bra at buksa er så vid og god!

(Det er han som har drege ut alle bøkene, altså. Dei skal kasserast.)

Eg sydde lappar på knea av eit stoff eg kjøpte på den superfine Blafrebutikken i Ekeberg hageby. Eg blingsa litt med plasseringa av lappane. Dei hamna alt for langt ned på leggane. Så det blei legglappar. Men pytt, pytt. Då veit eg det til neste gong.

Eg hadde jo litt trøbbel med den eine trykk-knappen. Festa han feil veg. Men den lokale skreddaren greidde å få ut knappen i ein fei, og takk og lov for det. Så då var det berre å konsentrera seg skikkeleg hardt om å gjera det riktig. Og det blei jo bra. Men eg tykkjer ikkje det er så veldig enkelt å hamra laus på knappane, altså, for å få dei til å sitja. Nokon som har tips?

Noko som er ekstra stas når ein har funne ein favoritt, er at han kan vara lenge. Som de ser, er buksa ganske lang i føtene, men fordi det er strikk nedst, passar buksa fint. Og ho kjem til å passa ei stund til. Dvs. nokre månader. Og eg er i gang med å sy endå ei, denne gongen i eit stretchstoff (for aller første gong). Kryss fingrane for at det går bra.

Frå mørkeloftet #11

2011-05-25T23:42:00.000+02:00

Det er på tide å visa fram eit ganske så spesielt funn frå mørkeloftet til mamma og pappa. Denne kjolen er vel om lag i storleik 3 år, og eg kan aldri forstå at eg har gått med han. Det finst i alle fall ikkje noko fotoprov på det. Han er laga i eit ekkelt syntetisk stoff. Kven brukte slike kjolar, og når? Eg får litt sånn assosiasjonar til isdans og ballett.

Ein detalj:

Eg har vel knapt sett maken.

Søndagsgleder

2011-05-22T14:42:00.001+02:00

Når ein har baby, får ein utruleg lite tid til seg sjølv. Så kva gjer eg ein regnfull søndag når far i huset er ute og trillar den vesle, og eg har huset heilt for meg sjølv?

Eg beundrar gårsdagens kjøp: eit stativ med plass til øyredobbar (som eg ikkje akkurat prioriterer å bruka for tida pga. baby) og innser at eg har veldig mange grøne øyredobbar. Og mange eg ikkje har gått med på veldig lenge.

Eg overser rotet på stovegolvet, skyv det ut til alle sider og breier stoff utover i staden. Og klipper, klipper, klipper.

Eg drikk kaffi med opa verandadør, slik at tærne får lufta seg litt ...

... og gler meg til å ta inn nyvaska klede med uteluft.

Eg ser på rotet i hyllene mine og planlegg korleis eg skal få det ryddig og fint. Planen er å fylla hyllene med garn og stoff og handarbeidsbøker. Må berre få tak i fleire hyller først (og ikkje meir garn eller stoff) ...

Og no skal eg sy i det stoffet eg har klipt ut!

Kvardagsglimt

2011-05-20T21:47:00.001+02:00

Det er travle tider for tida, både for liten og for stor.

Morgondagens kjole med blome

2011-05-16T21:47:00.001+02:00

Dette er den andre 17. mai-en på rad at eg ikkje skal bruka bunaden min. I fjor var eg jo megagravid, og i år orkar eg rett og slett ikkje tanken på kombinasjonen bunad og ekstremt nyfiken gut som vil eta på og utforska alt. Eg måtte ut på kjolejakt, og på H&M fann eg ein utruleg søt, blomstrete kjole! (Sikkert ingen andre som har funne den same ...) Han var nesten like fin som bunaden min.

Kjolen ser litt sånn posete og rar ut der han heng, men han er finare når han heng på ein kropp, altså. Vurderer å bruka eit smalt belte rundt livet for å få meir fasong, men er ikkje heilt sikker. Eg brukar alltid å gå i meir figurnære kjolar, så dette var eit uvanleg kjoleval til meg å vera. Men blomane var jo så fine! (Det er blomar på ryggen også!)

Og eg likte særleg detaljane på kragen:

Og så måtte eg jo sjølvsagt i veg og kjøpa fluffy garn (dvs. Vivaldi), slik at eg kunne strikka denne fine blomen. Det blei ikkje så bra med u-fluffy garn, fann eg ut.

Så no har eg festa blomen til jakka og er klar for 17. mai!

Ha ein fin 17. mai i bygd og by!

Førebuing til 17. mai

2011-05-13T20:54:00.001+02:00

Å, det er så kult at Drops garnstudio har laga oppskrifter på søte ting ein kan laga til 17. mai! Denne skal eg strikka no:

Men eg har ikkje fluffy garn i raudt og blått, da ... Eg har i det heile teke veldig lite raudt garn. Så eg skal prøva å bruka extra fine merino frå Pickles, sjølv om det ikkje blir nokon fluffy effekt av det.

Sjekk ut alt det andre søte ein kan laga da! Mannen i huset ville gjerne ha slips, men eg trur nok ikkje det blir denne 17. mai-en.

Ein fin liten blome

2011-05-10T23:48:00.000+02:00

Yndlingsbiletet mitt

2011-05-08T00:03:00.000+02:00

Dette er meg og bror min i 1979. Eg skulle veldig gjerne hatt den grøne genseren. Eg diggar fargekombinasjonane i biletet, og eg diggar særleg hårfargen min.

Eit rop om syhjelp

2011-05-07T13:25:00.000+02:00

Eg har blingsa ein smule på syprosjektet eg held på med, og som eg snart var i mål med til og med ... Hulk! Så no vender eg meg til alle flinke sydamer der ute og lurar på om det er mogleg å fjerna denne knappen på ein enkel måte, utan å øydeleggja verken stoff eller kroppsdelar? Plis sei ja!

Eg har nemleg plassert han feil veg ... Holet/låsemekanismen skal venda innover, ikkje utover. Veit ikkje kva eg tenkte på, men slik gjekk det. Eg har prøvd med saks og med tenner (!), men det gjekk ikkje. Så no er eg redd eg må øydeleggja stoffet. Det er altså selane på ei snikkarbukse til poden vi ser eit glimt av.

Og buksa blir superfin berre eg får denne knappen på riktig plass! Sjå så fine knelappar!

10 månader!

2011-05-07T08:00:00.003+02:00

Det er ikkje til å tru, men vesle Tryggve er 10 månader i dag! Smask!

Favorittaktivitetar er å krabba i superfart, å stå, å gå langs ting, å få tak i det eg har i hendene og putta det i munnen, å stirra på og smila til folk på t-banen, å seia mammamammamamma (veit ikkje om han forstår at det er meg, men), å bita på bøkene som eg prøver å lesa høgt frå, å fikla med leidningar og stikkontaktar, å plaska i vatn, å riva ut bøker og cdar frå alle hyller, å eta på strikkepinnar ... Det er altså travle tider for alle og ein kvar, utruleg artig likevel. Dette må vera den artigaste babyperioden, har eg tenkt gong på gong opp gjennom dei 10 månadene han har vore her. Det er nok det at det skjer så mykje nytt heile tida som gjer at kvar månad, kvar veke og kvar dag kjennest heilt spesiell ut.

Tabbestrikk

2011-05-06T08:00:00.000+02:00

Ha-ha, eg sat og såg gjennom gamle bilete på macen, og måtte le då eg fann dette biletet frå september:

Oppskrifta er frå Strikk til nøstebarn og i storleik 0–1 år (han var to månader på dette biletet).

Det er mogleg poden ser veldig søt ut der han ligg, altså, men makan til upraktisk selebukse med merkeleg passform skal ein leita lenge etter. Eg strikka buksa i februar i fjor og tenkte at det var fint at ho var så baggy. Jauda, ho var god og vid i føtene. Det eg ikkje visste, var at føtene var alt for korte og selane alt for lange + at dei kom til å gli ned heile tida. (Kva skal ein liten baby med selar, eigentleg?) Og den gule ribbestrikken var alt for vid. Tryggve hadde på seg buksa ein gong, og det var då eg tok dette biletet. Eg brukte kjempelang tid på å strikka buksa også.
Tabbestrikk!

Eg har strikka mange plagg som blei alt for små for poden (han er stor for alderen), men eg kan ikkje tru at det var strikkinga mi som var problemet her? Er det andre som har strikka buksa med god erfaring? Eller er det rett og slett ei tabbeoppskrift?

Tøysete tøysetopp

2011-05-05T09:00:00.004+02:00

Eg har strikka tøysetopp frå Pickles. Brukte bomullsgarn derifrå også. Her er toppen rett før eg festa den siste tråden:

Strikka i storleik 2 år til poden på snart ti månader (brukte mindre pinnar enn i oppskrifta). Men eg får ikkje toppen over hovudet hans ... og armopningane ser litt små ut også. Det er mogleg eg felte litt stramt, rett og slett. Eg likar eigentleg rundfelling, men her tykte eg fellingane blei veldig synlege. Laga liksom hakk i mønsteret. Kanskje pga. at bomullsgarn er litt stivare enn ull? Eg likar nok best å strikka i ull, ja. Æsj. Så dette blei ein tøysete tøysetopp, rett og slett. Men eg trur han kan passa fint til ein annan unge, altså. Han passa berre ikkje til min unge.

Noko positivt til slutt: Eg likte godt rillene. Dei gav ein fin effekt. Og fargane blei også fine. Men eg går nok tilbake til ullgarn no ja, sjølv om det er sommar snart.

Smekke

2011-05-04T09:00:00.002+02:00

Då har eg sydd mine første smekker til to nye verdsborgarar. Superenkelt! Eg brukte ei anna smekke som mønster, klipte ut i mjuk voksduk (dvs. det er ein slags bomullsduk med voksaktig belegg) frå Kremmerhuset (kan vaskast på 40 grader i maskin) og sydde på skråband. Vips!

Eg tenkte eg skulle vera litt fancy, så eg sydde med lilla tråd på kvitt skråband. Ikkje lurt dersom ein er ei utolmodig syerske, for det er fort gjort å sy litt stygt i svingane, og det blir supersynleg. Så eg måtte rekka opp litt her og der, og det blei litt krøll.

Men alt i alt var det veldig enkelt, og ikkje minst var det kjekt at det gjekk så fort å sy. Eg sydde ei smokkesnor også, men ho gløymde eg å ta bilete av. Eg får sy fleire smokkesnorer og hugsa å ta bilete. Og eg må nok gje dei bort, for poden her i huset er ikkje så interessert i smokk lenger.

Det er ikkje eitt feitt

2011-05-03T08:00:00.000+02:00

Eg elskar kaffi. Men det var ikkje før eg var i USA i 2007 at eg oppdaga at eg i årevis hadde drukke gamal kaffi. Då fekk eg nemleg smaka FERSK kaffi, dvs. kaffi som var laga av ferskbrende bønner. Kaffien både luktar, smakar og ser heilt annleis ut enn gamal kaffi. Kaffi er ferskvare, noko vi nordmenn ikkje er så vande med å tenkja.

Heldigvis er det mogleg å kjøpa fersk kaffi i Noreg etter kvart, men ein kan også kjøpa over nettet. Her ser vi yndlingskaffien min:

Det er French roast frå Peet´s coffee and tea (kjøpt i USA). Kaffien er mørkbrend, og mørkbrend kaffi har ei oljete overflate fordi feittet tyt ut når han blir brend. Ein blir skikkeleg feittete på fingrane av å ta på bønnene. Det er synd biletet ikkje kan formidla lukt, for bønnene luktar utruleg intenst.

Bønnene sette spor, som vi ser, etter at eg tømde dei ut av koppen:

Slurp!

Tips til garnoppbevaring?

2011-05-02T08:00:00.001+02:00

Til no har eg oppbevart garnet mitt i korger rundt omkring i kåken, men det har blitt litt vanskeleg etter kvart:

Dette biletet blei teke i mars, og ein månad seinare er det blitt heilt vilt, for no kan guten både krabba og stå, så ikkje noko får vera i fred, verken av garn eller andre saker og ting han kan riva ut. Så: Er det nokon som har tips til barnevennleg garnoppbevaring? Finst det geniale korger med lokk eg kan få tak i, eller er det reolar/hyller som er den beste løysinga? Eg tek i mot alle slags tips og triks!

Pledd på pledd

2011-05-01T21:53:00.000+02:00

Etter at vi fekk baby i hus, er dette noko vi har brukt dagleg:

Nemleg ullpledd! Det kvite pleddet blei strikka av ei venninne, og det er strikka i babyull, trur eg. Dette pleddet brukar vi ofte å leggja på madrassen i senga til poden, og så ligg han oppå. Det gråblåe pleddet har svigerinna mi hekla, og det er eit veldig varmt, men samtidig luftig pledd. Det brukar han som dyne i senga, og det held seg fint på plass fordi det er såpass tungt. Han har aldri brukt vanleg dyne. Det lyseblå pleddet er strikka av søskenbarnet mitt, i mønsteret med det talande namnet sjøsprøyt, og det brukar vi i vogna no når ullposen har blitt lagt vekk, saman med det lysegrøne pleddet (som er strikka av far i huset).

Vel, slik blir pledda brukte no for tida, men dei har hatt ulike bruksområde opp gjennom. Dei har blitt brukte vekselsvis inne og ute, i senga, i bilen, som ekstra polstring i vogna på kalde vinterdagar, som sitjeunderlag, som leike (kvar er mamma? titt-tei! ...), som varmekjelde for meg på kalde trilleturar .... Bruksområda er uendelege! Så ullpledd er rett og slett blitt ein suksess, og det beste av alt: Dei blir aldri for små, slik som klede blir. Desse kjem vi til å bruka lenge. Likevel drøymer eg om å strikka eller hekla endå eit pledd, og til det har eg ein vag idé om å bruka restegarn. Tida vil visa!

Påskegult sjal

2011-04-17T21:14:00.001+02:00

Litt tilfeldig at påska er her akkurat i det eg er ferdig med dette prosjektet, men. I går festa eg dei siste trådane, og i dag var det heldigvis sur nok vind til at eg kunne testa det ut for første gong, nemleg det nystrikka sjalet mitt. Oppskrifta er superenkel og er frå fine Pickles her. Det er strikka med dobbelt garn, der det eine garnet er fluffy silk mohair, og det andre mjuk merinoull. Du kan sjå nysta separat her. Eg diggar konsistensen som oppstår når ein blandar to slike garntypar. Det blir så godt og mjukt og varmt kring øyro. (Og ja, det blei litt heitt å ha på sjalet i dag.)

Her er eg i vinden på Ekebergsletta i dag og ser stolt ned på den fagre sonen min som elska det nye sjalet like mykje som meg. Han ville helst eta på det, då.

Blei truleg første og siste gongen eg brukte det denne vintersesongen. Men eg kan i alle fall gå ein ny vinter blidt i møte når eg kan pakka meg inn i dette fine gule!

Lakrisis!

2011-04-11T21:02:00.001+02:00

Det har vore litt lite liv her inne i det siste. Har rett og slett ikkje hatt ork til å blogga. Men då eg var på butikken i dag og såg lakrisis (!) i isdisken, fekk eg bloggelyst. Eg fekk rett og slett hjartebank då eg såg boksen:

Wowowow! Boksen blei med meg heim, og eg fekk litt hakeslepp då eg opna han:

Svart is! Haha! Og han smakte heilt fantastisk. Ganske søt, men samtidig salt. Heilt perfekt! Det blir farleg å ha denne i frysaren ...

Nytt garn i hus

2011-03-20T19:38:00.001+01:00

Ja, eg har vel eigentleg ikkje mangel på garn, men då Pickles annonserte at dei hadde open dag på lageret sitt i dag, måtte eg jo berre ta meg ein tur ... Eg var flink som ikkje kjøpte opp ca. heile lageret. Dei har sååååå mykje fint garn! I fargar som er til å eta opp. Trikset for å ikkje kjøpa uante mengder garn, er å kjøpa garn med ein plan. Og det gjorde eg. Dvs. nesten. Sjå berre her:

Eg elskar sennepsgult, og med dette garnet skal eg strikka dette sjalet. For ein gongs skuld til meg sjølv.

Dette er økologisk bomullsgarn, og det skal eg bruka til å strikka denne fine toppen til poden.

Oj, desse fargane liknar jo på garnfargane over. Det la eg ikkje merke til før no. Og oj igjen, for eg har visst ingen plan for dette garnet enno. Uansett, det var i alle fall på sal, og eg har tenkt å bruka det saman med det same garnet i andre fargar som eg har liggjande. Det er heilt utruleg at dette er ull, for det er så mjukt og godt!

Desse to nysta kjøpte eg for 10 kr per stk frå restekorga, og eg anar ikkje kva garn det er, bortsett frå at det til venstre kjennest ut som ull (ingen plan for dette ...), og det til høgre definitivt er bomull (kan passa til å strikka kjøkkenklutar med.)

Ok, det forpliktar litt å blogga om garnfunna og strikkeplanane mine, så her er det berre å setja i gang!

Oppdatering:
For de av dykk som ikkje kunne vera på lagersalet i dag: Det er mogleg å kjøpa garn på tilbod på nettet også:

Og gjett kven sin rygg vi ser på biletet over da? Hehe ...

Ein 80-talsfavoritt!

2011-03-19T20:58:00.000+01:00

Eg hugsar då mamma introduserte ostesmørbrød (dvs. rundstykke) med ananas som laurdagskos ein gong på 80-talet. Det var jo berre SÅ godt, og sidan den gongen har eg ete det ein million gonger når eg vil eta noko som er kjapt, varmt og godt og/eller viss eg vil bli kvitt brød- og osterestar. Ananas + smelta ost er ein uslåeleg kombinasjon. Det er juks å ha på kjøtpålegg eller krydder av noko slag. Det skal altså vera brød + ein stor ananasring + ost. Og ketsjupen må på til slutt, etter at ostesmørbrøda er tekne ut av omnen. Nam!

Kontrastar

2011-03-17T22:49:00.001+01:00

Det er snø i Japan også. Men det er vel alt som er likt. Støtt hjelpearbeidet, f.eks. gjennom Røde Kors.

Saum og draum

2011-03-13T23:46:00.003+01:00

Trass i mange meter med nyinnkjøpt stoff (+ eit allereie velfylt stofflager), blir blir det ikkje så mykje tid til sying som eg drøymer om ... Eg drøymer stadig om å ta turen til Stoff og stil, og eg har laga meg ei laaang liste over alt eg har lyst til å sy. Det er jo så kort veg til den fine butikken, og det var ikkje noko problem å ta med poden dit, som vi ser.

Men det gjeld å ikkje berre drøyma. Og no har eg funne ut at det einaste som kan få fart på syinga, er når eg har eit heilt konkret mål med syinga, dvs. at det eg syr, skal brukast ved eit bestemt høve. Som då eg gjekk gravid og skulle sy gravidkjole til å bruka i eit bryllaup. (Eg rakk å bruka kjolen tre gonger, faktisk.) Eller no forrige helg, då Tryggve blei døypt (største dåpsbarnet i mils omkrins, sikkert), og eg hadde bestemt meg for å sy dåps-outfit i form av ei skjorte og ei bukse (ingen dåpskjole, nei). Eg sydde og sydde. Og blei ferdig! Skjorta sydde eg etter ei oppskrift frå den fantastiske klassikaren Børnetøj du selv kan sy. Skjorta såg slik ut:

Eg likte dei tre legga på kvar side, men droppa å sy legg på ermene. Eg laga pose-ermer i staden for å få skjorta til å passa betre til buksa (pose-bukse). Det er også eit legg på ryggen, og det var superstilig. Det var første gongen eg sydde ei skjorte, og eg digga det. Fin oppskrift! Eg brukte eit lysegrønt lintstoff. Diverre har eg ingen supergode bilete som viser skjorta, innser eg no, men her er eit glimt av hovudpersonen saman med bror min:

Eg valde treknappar fordi eg tykte dei passa så fint til det litt røffe linstoffet (tjukk lin). Han hadde ei kvit ulltrøye under skjorta, det er ho som stikk fram over navlen;-)

Buksa sydde eg etter dette mønsteret, og her valde eg lin i ein annan farge for å unngå at antrekket skulle få ein slags uniform-look. Eg må ta bilete når guten har på seg begge plagga samstundes, for han blei skikkeleg smashing, men enn så lenge får eg visa fram eit bilete av buksa i grelt blitzlys, før eg hadde festa strikkane:

Det som eg blei litt nøgd med, var blondekanten. Kjøpte blonder på Stoff og stil (åf kårs) og tykte dei pynta opp buksa. Kven seier at gutar ikkje kan gå i blonder? Vonleg får han på seg kleda til 17. mai! Eg sydde storleik 1 år, men kleda sit perfekt allereie, som vi ser ...

Uansett, eg veit ikkje heilt kva som blir neste syprosjekt enno. Eg må finna ein dato og eit høve først! Og drøyma litt innimellom.

Marmelade til folket!

2011-03-02T20:02:00.000+01:00

Fine, fine Marmelade-butikken har utlodning på Epla. Jeje! Eg har kjempelyst til å vinna gåvekort der, og det kan du også! Check it out!

Oppdatering: den søtaste sauen

2011-02-14T21:36:00.000+01:00

Buksa eg sydde til Tryggve i går, sat veldig fint på!

Ho var høg nok i livet, og no har eg justert strikkane i livet og rundt anklane slik at ho vonleg passar til sommaren. Han har litt å å gå på når det gjeld beinlengda, men det var strikkane, då ... Det er ikkje enkelt å sy noko som skal passa fleire månader fram i tid!

Men uansett skal eg sy ei tilsvarande bukse i lin. Trur det kan bli fint!

Baggy brok til guten

2011-02-13T15:26:00.001+01:00

Ute er det 12 minusgrader, sol og alt for mykje snø. Medan gutane har vore ute og trilla, har eg vore heilt åleine med det første syprosjektet mitt sidan fødselen. Endeleg! Og eg rekk til og med og blogga om det. Juhu! Eg har sydd ei baggy brok i storleik 1 år:

Stoffet kjøpte eg på nettet for eit par år sidan. Det er frå Robert Kaufmann, og dei har berre sååå mange fine, fargerike og glade stoff!

Mø! Mønsteret til buksa kjøpte eg på Panduro for ei tid sidan. Det er frå Minikrea.dk og er mønster nr. 20300 på denne sida. Det finst vel ikkje noko enklare ein kan sy enn dette. Eg klipte ut dei to (!) mønsterdelane og stoff i går kveld og brukte to timar på å sy i dag. Er ikkje heilt ferdig med strikka, for eg må tilpassa dei til guten, og han har ikkje kome heim enno.

No skal eg avsløra ein dårleg eigenskap eg har: Eg rotar vanvittig medan eg syr. Eg er så utolmodig etter å bli ferdig at eg ikkje orkar å rydda etter kvart som eg blir ferdig med ting og tang. Eg orkar ikkje ein gong å rydda vekk rotet som ligg på syplassen før eg går i gang! Slik ser det ut på stovebordet nett no:

Og det er nok sannsynleg at bordet blir sjåande slik ut ei stund til. Håpar det er fleire som har det slik ... Uansett, viss denne buksa sit fint, har eg tenkt å sy ei slags fest-posebukse også i same mønster, i einsfarga lin. På bordet er det mogleg å skimta eit anna syprosjekt eg har tenkt å gå i gang med. Og som eg håpar kan passa til den eventuelle linbuksa.

Eg oppdaterer vonleg med eit bilete av guten i den nye buksa. Ein veit jo aldri. Kanskje eg ikkje får buksa over stumpen ein gong ...

7 månader!

2011-02-07T20:33:00.000+01:00

Hui, kor det går! Søtnosen har blitt så stor! No har han fått si første tann. Han kan sitja utan støtte og romstera med leikene i leikekassa si. Han et graut og diverse anna mosete mat (men er ikkje superivrig – pupp er framleis best), og seier LALALALA og MAMMAMMAMM (eller NAMNAMNAM?) når maten kjem inn i munnen. Han ler mykje oftare enn før. Han likar å dra meg i håret og klora meg i andletet (eg tolkar det som ei kjærleikserklæring).

I helga var vi på IKEA og kjøpte eit fantastisk artig leiketeppe. På teppet er det sydd fast ein frosk og ei marihøne som lagar lydar, ein edderkopp ligg gøymd bak eit blad, her er ei sol som eigentleg er ein spegel og ei åme som er fin å bita på. Og fargane er kjempefine. Her ser vi eit glimt av teppet. Og Tryggve som optimistisk prøver å få tak i tøyfotballen.

Stoff og stiiiil til OSLO!

2011-02-05T21:19:00.001+01:00

I går opna endeleg Stoff og stil avdeling i Oslo!!! Juhu! Så i dag køyrde vi bortom. Det tok 7–8 minutt, så eg skal ikkje klaga. Eit lite glimt:

Sikle, sikle! Det var ganske så folketomt der. Ho eine i kassa sa at mange trudde butikken opna 10. februar, for det er det som står i katalogen. Men på nettet står det altså 4. februar. Parallelt med ny butikk har det no kome nye katalogar. Dobbeltlukke! Eg har eigentleg påført meg sjølv innkjøpsstopp når det gjeld stoff, men det spørs om det går så bra no ... Det har kome inn SÅ mykje fint stoff, og eg har tenkt å prøva meg på jerseystoff for første gong. MEN i dag kjøpte eg berre nokre fine merke til å lima på klede eg skal sy til søtnosen, og så kjøpte eg mønster til smokkesnor og katt. Det har blitt mykje strikking det siste året, men no klør eg etter å syyy!

Kokebokfavoritt!

2011-02-04T19:20:00.000+01:00

Denne boka har blitt stor favoritt i heimen:

Når ein ser omslaget, skulle ein kanskje ikkje tru at boka inneheld noko av den mest spenstige, enkle, sunne, gode maten eg har vore borti på lenge, og at boka inneheld fargerike og artige foto. Men det det gjer ho altså. Eg og mannen i huset kallar berre boka "Blitzkokeboka", og det er fordi det er Blitz som har gjeve henne ut. Rettane i boka kan ein få servert på Blitzhuset, så dersom du bur i Oslo, kan du jo stikka innom der og prøvesmaka. Alle rettane i boka er veganrettar, dvs. at dei ikkje inneheld kjøt, fisk eller meieriprodukt. Eg er ikkje veganar, men boka passar for alle som er glade i mat, rett og slett. Lat oss sjå på den artige innhaldslista:

Vi har laga mange av suppene i boka, og dei er så utruleg enkle, med få råvarer og enkel framgangsmåte. Eg veit ikkje kor mange gonger tidlegare eg har prøvd å få til gulrotsuppe som smakar noko som helst. I denne boka er det oppskrift på gulrotsuppe som smakar heilt fantastisk. Eg trur løyndomen ligg i soltørka tomat og kvitlauk. Elles er det mange fine oppskrifter med bønner, linser og grønsaker, og det er jo noko som alle har godt av å eta meir av, anten ein er veganar eller ikkje. Det ligg kjærleik bak kvar ei oppskrift, og det er nok difor maten smakar så godt også. Terningkast seks!

Dette er ei fin bok å gje til seg sjølv eller som gåve til andre. Kjøp boka her.

Ei smal sak

2011-01-24T22:19:00.002+01:00

Her kjem litt produktreklame. Eg var innom apoteket her om dagen, og då fekk denne bli med meg heim:

Endeleg har eg funne ein handkrem som eg likar! Etter at eg fekk baby, har eg byrja vaska hendene mykje oftare enn før, og det har ført til veldig tørre hender. Og så er det jo vinter i tillegg, og det hjelper jo ikkje akkurat på.

Eg har lenge brukt leppebalsamen til EOS (som tyder Evolution of Smooth) med stort hell. Når det finst ein handkrem i det same fine merket, kan det jo nesten ikkje gå gale. Alle EOS-produkta luktar så godt, og det det gjer også denne. I tillegg er produkta utan parabenar og anna skit. Eg valde handkremen med agurklukt, og han luktar nok ein smule sterkare og søtare enn agurk, men i alle fall: terningkast seks! Kremen er ikkje for feit og trengjer fint inn i huda. Og noko av det beste av alt: fasongen og storleiken på etuiet! Det er lite og nett og kan fint få plass i veska. Smooth on. Touch. Smile. Meir om EOS her.

Haustvest

2011-01-19T21:09:00.000+01:00

Sjå så fin vest eg har strikka!

Jepp, dette strikkeprosjektet har eg gledd meg til å visa fram. Oppskrifta er frå Pickles og ligg her. Eg strikka storleik 4 år, sidan vesten var ei gåve til ei jente som nettopp fylte 4 år. Eg strikkar veldig laust, så vesten kan nok passa fint seinare i år også.

Eg digga å strikka vesten! Både fordi det gjekk utruleg fort å strikka (med tjukt, mjukt extra fine merino-ull frå Pickles) + at det var utruleg artig å strikka daisy-mønsteret då eg først kom inn i det. Eg tykkjer ikkje forklaringa på korleis ein skal strikka mønsteret, var heilt god, så då var det supert at Pickles-damene hadde lagt ut ein instruksjonvideo med nyttige daisy-tips og triks – f.eks. at det er utruleg viktig å ikkje stramma trådane for mykje.

Sjå så fint mønster da! Og eg er nøgd med fargane (som eg sette saman av garn eg hadde liggjande). Ser ut som sukkertøy! Dette mønsteret må eg definitivt strikka fleire gonger. Men før eg gjer det, skal eg strikka noko utruleg kult, nemleg monsterbukse! Vent og sjå!

Hals

2011-01-09T22:36:00.001+01:00

Eg har strikka ein hals til søtnosen, som eg brukte lang tid på å fullføra, sjølv om det var eit lite strikkeprosjekt. Det var fleire ting eg ikkje var nøgd med denne gongen, og eg måtte verkeleg ta meg på tak for å bli ferdig.

Oppskrifta var frå Strikk til nøstebarn, og eg måtte strikka med tynnare pinnar enn i oppskrifta for at halsen ikkje skulle passa til King Kong. Eg brukte eit garnnyste eg kjøpte i København i fjor, trur eg. Merinoull. Litt glatt å strikka med, så eg var ikkje heilt komfortabel med det. (Men mønsteret blei jo veldig fint.) Det som likevel gjorde meg mest irritert, var at halsen krølla seg nedst og på sidene. Grrr.

Og så, då eg var ferdig, fann eg ut at guten eigentleg ikkje treng nokon hals. Han har nok av varme klede. Dessutan har han ikkje så lang hals enno. Så kva gjer eg då? Jau, ventar til neste vinter og ser. Eg trur nemleg halsen kan passa då òg.

Eg gler meg veldig til å visa fram det neste strikkeprosjektet mitt! Snart ferdig no!

6 månader!

2011-01-07T23:43:00.001+01:00

Den vesle, fine guten vår er 6 månader i dag! Hipp hurra! Han har blitt heile 10.5 kg og 70.5 cm, så han er ein stor gut. Det er utruleg å tenkja på alt han har lært i løpet av denne korte tida. Ikkje berre kan han sitja. Han kan sitja og lesa (vel ... sjå, i alle fall) kritisk i ei tøybok:

Han kan sitja heilt roleg i si eiga verd og berre sjå ut gjennom kjøkkenvindauget:

Han kan sitja ved stovebordet og føra ein samtale med mamsen (som er på Facebook):

Han kan le av vitsane mine:

... og han kan mange, mange andre ting. Vi har ei bok som vi kallar Tryggveboka, der vi skriv ned nye ting han har lært seg. No skjer det så mykje at det er vanskeleg å hugsa alt dersom vi ikkje skriv det ned med ein gong. Og boka er jammen meg snart utskriven. Kvar skal dette enda?